باغبون

باغبون کجایے مشتے
باغ ت دیگر آبادنیس
بچہ هاتوریشه زدن،ازسربریدن
ولے بابایے نیس
کجایے هان،کجایے پس؟...
زیربوتہِ گلهاے سبز،زیرریشہ ازپشت سنگ،حرف بزن تاپژمرده شم
باغبون گلہ دارم ازگلهاے باغ ت
دلتنگم ازصداےِ سازت،دل نکندم
مرامتو مشتے ول نکردم
هرشبے نبودے گریہ کردم،حس رفتن ازسرم پریده،دردهامو خو هیچکس ندیده
مے مونم تاباهم بریم،گلهاے باغت قلبمو دریده
یہ روزے هم وقتے برگردے کنارمن بقچہ پهن کردے،نگاهت هم عجیب وسردهِ
میفهمے هیچے مثلِ قبلنا نیس
آقاقیا دوایے شدن،گلهاےِ باغِت فدایے شدن،قاصدک ها خبردادن ،آخرسرهوایے شدن،هیچ گلے تک پَر نمے مونہ،سُحرهِ ے باغِت نمے خونہ،گل سہ رنگ گوشہِ ے باغِت دیروز رو یادش نمی مونہ،ابرتیره چمپره زده بدترازهمہ کہ بارون نداره،گل میخک هنوزهمونہ و تاوون نداده،گل پیچک پیچید وبازحلقہ دوراین جوونہ ها زد، آب چشمہ مے دید ها ولے مے گذشت وتموم راه رو مے رفت
گل مریم چشاشو وا کرد،گلایہ رو دید که گلایہ داره،گل خشخاش هم فقیره دونہ هاشو هم کرایہ داده، آفتاب گردون زرد از آفتاب دل بریده ،گل سمبل شاداب نیس گوشہ گیره،گل یاس هم با نرگس،میناولادن باسبزه ،گل لالہ وبنفشہ باهم دست تودست هم بابچہ ،
باغبون میبینے ها خنده هاتو هم نمے فهمم
من کہ دیگر اصلا بریدم اصلابراےِ فردا نمے جنگم،این باغ جاےِ موندن نیس نمیده اصلا بہ من حسے،نمیتونم باورکنم کہ باید برم،لعنت بہ این حسِ بے حسے ،پرحرفم وخالے ازترس،بامن بیا،آخرین دونہ ے باغِت وقتش رسیده،
باید بیاد بیرون،بایدبیادبیرون

زیربوتہِ گلهاے سبز،زیرریشہ ازپشت سنگ،حرف بزن تاپژمرده شم
باغبون گلہ دارم ازگلهاے باغ ت
دلتنگم ازصداےِ سازت،دل نکندم
مرامتو مشتے ول نکردم
هرشبے نبودے گریہ کردم،حس رفتن ازسرم پریده،دردهامو خو هیچکس ندیده
مے مونم تاباهم بریم،گلهاے باغت قلبمو دریده
یہ روزے هم وقتے برگردے کنارمن بقچہ پهن کردے،نگاهت هم عجیب وسردهِ
میفهمے هیچے مثلِ قبلنا نیس
آقاقیا دوایے شدن،گلهاےِ باغِت فدایے شدن،قاصدک ها خبردادن ،آخرسرهوایے شدن،هیچ گلے تک پَر نمے مونہ،سُحرهِ ے باغِت نمے خونہ،گل سہ رنگ گوشہِ ے باغِت دیروز رو یادش نمی مونہ،ابرتیره چمپره زده بدترازهمہ کہ بارون نداره،گل میخک هنوزهمونہ و تاوون نداده،گل پیچک پیچید وبازحلقہ دوراین جوونہ ها زد، آب چشمہ مے دید ها ولے مے گذشت وتموم راه رو مے رفت
گل مریم چشاشو وا کرد،گلایہ رو دید که گلایہ داره،گل خشخاش هم فقیره دونہ هاشو هم کرایہ داده، آفتاب گردون زرد از آفتاب دل بریده ،گل سمبل شاداب نیس گوشہ گیره،گل یاس هم با نرگس،میناولادن باسبزه ،گل لالہ وبنفشہ باهم دست تودست هم بابچہ ،
باغبون میبینے ها خنده هاتو هم نمے فهمم
من کہ دیگر اصلا بریدم اصلابراےِ فردا نمے جنگم،این باغ جاےِ موندن نیس نمیده اصلا بہ من حسے،نمیتونم باورکنم کہ باید برم،لعنت بہ این حسِ بے حسے ،پرحرفم وخالے ازترس،بامن بیا،آخرین دونہ ے باغِت وقتش رسیده،
باید بیاد بیرون،بایدبیادبیرون